اینان که زیر آوار جان باخته اند/ ایواز طاها
اتحاد جماهیر شوروی سابق تنها توانست در تعداد موشکهای اتمی و تسخیر فضا گوی سبقت را از ایالات متحده برباید. لاکن در همه بخشهای صنعتی و اقتصاد فاسد و متمرکز خود حتی از برخی کشورهای جهان سوم نیز نیز عقب ماند و البته فرو پاشید. (این البته فروپاشی اندیشه عدالت نبود، بحران سوسیالیزم موجود بود.) داستان دارد تکرار میشود. کشوری که در شهر ورزقانش یک بیمارستان درست و حسابی ندارد، به انرژی اتمی دست دوم روسی اش میبالد. کشوری که از تولید بنزین مورد نیاز و مرغ شهروندانش عاجز است به تولید میله سوخت برای یک مرکز اتمی عهد دقیانوس دلخوش کرده و به زیردریاییهای قراضه دوران جنگ جهانی دوم به نام "کیلوگلاس"اش. و صدا و سیمایش در شبی که همگنانم در زیر آوار ماندهاند در سکوت به نیایش ریاکارانه میپردازد. دین آمده بود انسانها را نجات دهد، اما اینجا جان انسانها فدای برداشت سودگرایانه از دین شده است.
به عکس خوب بنگرید تا فریاد فقر و فاقه را در سیمای خانه های برپا مانده دریابید! آیا این عکس که از یکی روستاهای قاراداغ گرفته شده حرف زدن از اداره جهان را به یک جوک مضحک و مفت تبدیل نمیکند؟ راستی چه شد نتیجه دادگاه معاون رئیس جمهوری که از فساد دیگران میگفت و خود بیست میلیارد تومان را بالا کشیده بود؟ راستی تکلیف سیصد و پنجاه هکتار زمینهای اطراف ورامین که نصیب یکی از سه برادران شده است، چه شد؟ و آن سه هزار میلیارد تومان ناقابل؟ دلم برای مردمان "قاراداغ" که زیر آوار زلزله جان باخته اند و برای کودکان "درعا" که تانکهای اسد خانه هایشان را برسرشان خراب کرده اند سخت گرفته است.